Zbierał Słoń słoneczniki,
kwiatki dla Słoniowej, własnej żony,
dla której dawno stracił głowę.
- Ach, jakie piękne, proszę, proszę!
Pociągał trąbą, czyli nosem.

Słonecznik głowę ma okrągłą.
Słoń stracił głowę razem z trąbą.

A że ją stracił tak na niby,
bez głowy bardzo był szczęśliwy.

- Gdy jej przyniosę słoneczniki,
pewno ucieszy się wybrana,
bo będzie miała dużo kwiatów,
bukiet wielkości kopy siana!
Owinął trąbą to naręcze,
bo słonie nic nie noszą w ręce.

Z daleka woła:
- Miła, popatrz, co dzisiaj ci przynoszę!

I poszły sobie w daleki świat,
W daleką drogę, w wesoły świat.
Hej, świeci słońce, wieje wiatr,
A one idą w świat, hej!

Cztery słonie, zielone słonie.
Każdy kokardkę ma na ogonie.
Ten pyzaty, ten smarkaty,
Kochają się jak wariaty.

Płyną przez morza cztery słonie,
Małe, wesołe, zielone słonie.
Oj, gwałtu rety, jeden tonie!
Smarkaty tonie!

Na pomoc biegną mu wszystkie wnet,
Za trąbę ciągną go i za grzbiet.
I wyciągnęły z wody go,
Więc strasznie rade są!

Cztery słonie, zielone słonie.
Każdy kokardkę ma na ogonie.
Ten pyzaty, ten smarkaty,
Kochają się jak wariaty.